Δέκα χρόνια πέρασαν και είναι τα πρώτα - γερά - δέκα χρόνια που θυμάμαι αναλυτικά τι και πως έκανα κάθε χρονιά (Από το 2004 και μετά μερικά υπάρχουν τόσο σε αυτό το ιστολόγιο όσο και στο αγγλικό μου).
Αντί όμως να αρχίσω να εξιστορώ τα δέκα τελευταία χρόνια και να νταουνιάσω που τελικά απλά γέρασα δέκα χρόνια, θα πω για το timing του ίδιου του συμβάντος κυρίως για να μην το ξεχάσω (δέκα χρόνια πάνε).
Την ώρα που έγινε η εντεκάτη στην αμερική ήταν πρωί (κι άρα εδώ μεσημέρι). Ήμουν στο σχολείο (απογευματινή βάρδια) με την αδερφή μου και περιμέναμε να πάρουμε κάνα βιβλίο (2η ή 3η μέρα θα ήταν). Ήμουν χαρούμενος γιατί έβλεπα τους συμμαθητές μου και γιατί δεν υπήρχε ακόμα πρόγραμμα στο σχολείο οπότε είχαμε κάνα δύωρο (διερευνητικό). [στο ελληνικό σχολείο τα καλύτερα είναι στα διαλλείματα ή στα μαθήματα επιλογής ή κατεύθυνσης αλλά ΟΚ ας μην επεκταθούμε].
Αφού βαρέθηκα στο σχολείο, λέω δεν πάω σιγά σιγά προς το σπίτι μου (3 λεπτά με τα πόδια από το σχολείο στην Κυψέλη). Κοιτάω το κινητό μου πριν φύγω από το σχολείο και βλέπω ένα μήνυμα από τον μπαμπά να μου λέει έπεσε ένα αεροπλάνο στη Νέα Υόρκη και έχει πάρει φωτία. Βρίσκω την αδερφή μου και της το μεταφέρω ότι κάτι έγινε αλλά ως εκεί και της λέω πάω σπίτι γιατί βαρέθηκα.
Πάω σπίτι (οι γονείς μου ήταν Μύκονο αν θυμάμαι καλά) και επειδή ήμουν μόνος μου και βαριόμουν πέρνω τον Γιώργο Λαλάζ. (μεσημεράκι ακόμα) να του πω τι έγινε Γιώργο και να περάσω για να κάνα τάβλι να τα πούμε. Ο Γιώργος έχει ζήσει Αμερική 10+ χρόνια (ίσως και 20+) οπότε μου λέει "δεν έχεις ανοίξει την τηλόραση" του λέω "όχι γιατί τι έγινε... α ναι μου το είπε ο πατέρας μου.. να περάσω σιγά με τους αμερικάνους μωρέ του λέω" και μου λέει "είμαι συντετριμμένος πάρε με αργότερα".
Λέω κάτσε να ανοίξω και βλέπω το δεύτερο αεροπλάνο (το πρώτο δεν υπήρχε σε βίντεο και λέγανε ως τότε για φωτιά και ατύχημα του αεροπλάνου). Η πρώτη μου αντίδραση ήταν η κλασσική αντιαμερικανική. Πιο πολύ με συνεπήραν και σκέφτηκα τους επιβάτες που έδωσαν μάχη σε ένα άλλο αεροπλάνο το οποίο και τελικά έπεσε κάπου σε ένα δάσος.
Λίγο το πανηγύρι κάποιων αράβων, λίγο η απόσταση, λίγο η 17Ν εδώ και κυρίως η ηλικία μου λέω ΟΚ σιγά την πάθανε κι αυτοί μια φορά.
Τα χρόνια πέρασαν και ο μπούφος Μπους έγινε προεδράρα μέχρι που βγήκε ο Κούλογλου και ο Μάικλ Μουρ κι άρχισα να βλέπω ότι και η εντακάτη είναι μπερδεμένη υπόθεση ως στημένη από new american century και λοιπούς σκοτεινούς κύκλους που ήθελε μεγάλο χτύπημα για να εμπεδωθεί η ανάγκη για αλλαγές στην αμερικανική (και κατ'επέκταση παγκόσμια) κοινή γνώμη.
Τώρα μετά από δέκα χρόνια, απλά λυπάμαι τους αθώους που πέθαναν τόσο στην αμερική όσο κι αυτούς που πέθαναν από τους πολέμους του Μπους μετά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι ΕΠΑ με αυτούς τους δυο πολέμους έχουν αποδυναμωθεί δραματικά και ποιος ξέρει τι θα λέμε το 2021 όταν με το καλό έρθει κι αυτό.
Ως τότε για επιθετική αντίδραση δείτε την άποψη του Σπάικ Λι όταν ο ήρωας του ψάχνει να νοικιάσει δίπλα στο σημείο μηδέν αλλά για διάφορους λόγους καταρρέει μετά από λίγο.
Ενώ για πιο ήπια προσέγγιση δείτε τον Paul Simon Sound of Silence δέκα χρόνια μετά για την εντεκάτη
https://twitter.com/#!/search/%23pou_imoun_tote
Αντί όμως να αρχίσω να εξιστορώ τα δέκα τελευταία χρόνια και να νταουνιάσω που τελικά απλά γέρασα δέκα χρόνια, θα πω για το timing του ίδιου του συμβάντος κυρίως για να μην το ξεχάσω (δέκα χρόνια πάνε).
Την ώρα που έγινε η εντεκάτη στην αμερική ήταν πρωί (κι άρα εδώ μεσημέρι). Ήμουν στο σχολείο (απογευματινή βάρδια) με την αδερφή μου και περιμέναμε να πάρουμε κάνα βιβλίο (2η ή 3η μέρα θα ήταν). Ήμουν χαρούμενος γιατί έβλεπα τους συμμαθητές μου και γιατί δεν υπήρχε ακόμα πρόγραμμα στο σχολείο οπότε είχαμε κάνα δύωρο (διερευνητικό). [στο ελληνικό σχολείο τα καλύτερα είναι στα διαλλείματα ή στα μαθήματα επιλογής ή κατεύθυνσης αλλά ΟΚ ας μην επεκταθούμε].
Αφού βαρέθηκα στο σχολείο, λέω δεν πάω σιγά σιγά προς το σπίτι μου (3 λεπτά με τα πόδια από το σχολείο στην Κυψέλη). Κοιτάω το κινητό μου πριν φύγω από το σχολείο και βλέπω ένα μήνυμα από τον μπαμπά να μου λέει έπεσε ένα αεροπλάνο στη Νέα Υόρκη και έχει πάρει φωτία. Βρίσκω την αδερφή μου και της το μεταφέρω ότι κάτι έγινε αλλά ως εκεί και της λέω πάω σπίτι γιατί βαρέθηκα.
Πάω σπίτι (οι γονείς μου ήταν Μύκονο αν θυμάμαι καλά) και επειδή ήμουν μόνος μου και βαριόμουν πέρνω τον Γιώργο Λαλάζ. (μεσημεράκι ακόμα) να του πω τι έγινε Γιώργο και να περάσω για να κάνα τάβλι να τα πούμε. Ο Γιώργος έχει ζήσει Αμερική 10+ χρόνια (ίσως και 20+) οπότε μου λέει "δεν έχεις ανοίξει την τηλόραση" του λέω "όχι γιατί τι έγινε... α ναι μου το είπε ο πατέρας μου.. να περάσω σιγά με τους αμερικάνους μωρέ του λέω" και μου λέει "είμαι συντετριμμένος πάρε με αργότερα".
Λέω κάτσε να ανοίξω και βλέπω το δεύτερο αεροπλάνο (το πρώτο δεν υπήρχε σε βίντεο και λέγανε ως τότε για φωτιά και ατύχημα του αεροπλάνου). Η πρώτη μου αντίδραση ήταν η κλασσική αντιαμερικανική. Πιο πολύ με συνεπήραν και σκέφτηκα τους επιβάτες που έδωσαν μάχη σε ένα άλλο αεροπλάνο το οποίο και τελικά έπεσε κάπου σε ένα δάσος.
Λίγο το πανηγύρι κάποιων αράβων, λίγο η απόσταση, λίγο η 17Ν εδώ και κυρίως η ηλικία μου λέω ΟΚ σιγά την πάθανε κι αυτοί μια φορά.
Τα χρόνια πέρασαν και ο μπούφος Μπους έγινε προεδράρα μέχρι που βγήκε ο Κούλογλου και ο Μάικλ Μουρ κι άρχισα να βλέπω ότι και η εντακάτη είναι μπερδεμένη υπόθεση ως στημένη από new american century και λοιπούς σκοτεινούς κύκλους που ήθελε μεγάλο χτύπημα για να εμπεδωθεί η ανάγκη για αλλαγές στην αμερικανική (και κατ'επέκταση παγκόσμια) κοινή γνώμη.
Τώρα μετά από δέκα χρόνια, απλά λυπάμαι τους αθώους που πέθαναν τόσο στην αμερική όσο κι αυτούς που πέθαναν από τους πολέμους του Μπους μετά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι ΕΠΑ με αυτούς τους δυο πολέμους έχουν αποδυναμωθεί δραματικά και ποιος ξέρει τι θα λέμε το 2021 όταν με το καλό έρθει κι αυτό.
Ως τότε για επιθετική αντίδραση δείτε την άποψη του Σπάικ Λι όταν ο ήρωας του ψάχνει να νοικιάσει δίπλα στο σημείο μηδέν αλλά για διάφορους λόγους καταρρέει μετά από λίγο.
Ενώ για πιο ήπια προσέγγιση δείτε τον Paul Simon Sound of Silence δέκα χρόνια μετά για την εντεκάτη
https://twitter.com/#!/search/%23pou_imoun_tote
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου